Het begin van een site.

        

 

Terug


Hoe is het nu allemaal zo gekomen:

Toen, ruim vier jaar geleden op kerstavond onze trouwe viervoeter Rakker overleed, werd het voor wat betreft honden in huis een tijdje stil. Rakker was, zoals ik hem altijd noemde, een Royal Ashtray (Koninklijke asbak) met een geweldig zacht en lief karakter. Als hij over straat liep en er stak een mier over, dan wachtte hij geduldig tot deze was over gestoken en vervolgde zijn weg. Luisteren deed hij nooit want hij was nagenoeg doof. Maar dat had hij al van jongs af aan en we vermoeden dat het is ontstaan omdat zijn vorige eigenaar, een Vietnampanner (is mij niet duidelijk geworden of hij uit Vietnam of Japan kwam) na een half jaar werk kreeg. Hierdoor werd Rakker met zijn paar maandjes jong, opgesloten in zijn kelderbox en vervolgens de keuken. Af en toe werd er wat eten naar binnen gegooid en werd de poep opgeruimd. Zijn veelvuldig blaffen uit verveling, heeft hem deze doofheid opgeleverd is mijn theorie. Ik weet van dit blaffen omdat dat verklaard werd door buren die er klaar mee waren en contact hadden opgenomen met de dierenbescherming. Dit speelde zich af in de tijd dat ik vrijwillig bestuurslid was van de dierenbescherming in deze regio. Rakker was met lichte dwang afgenomen van deze man en in het asiel terecht gekomen. 

    Omdat ik in die tijd veel op het asiel kwam, waar ik al drie katten vandaan had gehaald, was ik verkocht toen ik Rakker zag zitten achter de tralies. Hij was net binnengekomen en de beslissing was zo genomen. In de jaren die daarna volgden bleek ik een hele hoop over honden te moeten leren. Althans dat is het besef achteraf. Ik heb voor mijn gevoel veel fout gedaan en had op zijn minst een cursus moeten volgen met Rakker. De laatste jaren van Rakker zijn leven werd hij ook nog eens zeer slecht ziend, maar goed hij is uiteindelijk toch 14 jaar geworden. In die tijd liepen er dus ook nog twee bejaarde katten genaamd Tommie en Cleo op hun laatste pootjes. Nummer drie had eerder al zijn ogen al gesloten en was genaamd Gerrit. Zij overleden kort achter elkaar op hoge leeftijd waardoor het toch wat rustig werd in huis en met de tijd de behoefte naar een huisdier groeide.

Na een jaar of twee van "rust" begon het bij mij wel te kriebelen hoor. Dus uiteindelijk ben ik op zoek gegaan naar een hond die erg veel weg zou moeten hebben van onze Rakker. Maanden zoeken op het internet en lezen van boekjes gaven geen soelaas en bijna had ik, omdat ik dat ook erg mooie honden vindt, een Mechelse herder aangeschaft. Maar met twee kleine kinderen in huis bleek dat geen goed idee.

    Op een bepaald moment was ik weer aan het surfen op internet en was in mijn beleving al heel vaak over de link IJslandse hond gegaan. Het had mij voorheen niet aangetrokken maar op de n of andere manier klikte ik op de link en belande ik op een site over de IJslandse honden. Ik zag direct een foto van een tricolor hondje en omdat deze zoveel gelijkenissen vertoonde met Rakker, werd ik nog meer aangetrokken. Nou ik kan je vertellen dat toen het hek van de dam was hoor. Ik werd zo enthousiast. We hebben daarop een afspraak gemaakt met Anita de Geus een fokster van deze hondjes. Waarom wij uiteindelijk bij Anita zijn uitgekomen weet ik echt niet meer. Kennelijk trok de site. 

                                                          Fjra         Gandur

    We werden tijdens de daaropvolgende afspraak hartelijk ontvangen door zowel de honden als Anita, wat het enthousiasme uiteraard vergrootte. Om een lang verhaal kort te maken, Anita bracht ons in contact met Ingeborg , een andere fokster van IJslandse honden, waar we uiteindelijk Fjra en Gandur vandaan hebben. 

  Vrijwel gelijktijdig met Gandur kwam in 2007 Kasmir, ons paard ons vergezellen. Je zult begrijpen dat met deze kudde veel vrije tijd wordt opgeslobberd (paardenkreet, "slobberen"). Ondanks dat dit niet op een ieders begrip stuit, hebben wij het er behalve druk erg leuk mee. En laten we eerlijk wezen, daar draait het toch om. We voelen ons "rijk" met zoveel verschillen en uitdagingen. Natuurlijk schiet er wel eens een vakantie bij in, of komt een feestje of een verjaardag niet uit. En natuurlijk moet je plannen, maar ja als je daar geen zin in hebt dan moet je een parkiet nemen, toch? 

Je zult begrijpen dat ik met deze laatste zin, voor de twijfelaar die op het punt staat een IJsco aan te schaffen, ook een boodschap achter wil laten.