Kasmir

          

 

Terug


Februari  2007 zijn we "versterkt"met een echte KWPNÚr genaamd KASMIR. Een beroemde vader genaamd ZEOLIET en een wat minder beroemde moeder hebben hem voort gebracht. Na wat jaren oefenen was het tijd om  uit te kijken naar een eigen paard. Veel zoeken leverde uiteindelijk een advertentie op die aansprak. Veel wisten we niet van paarden, maar wel dat het moest "klikken". Ik bedoel dan klikken met de verkoper, maar vooral klikken met het te kopen paard.    Nou ik kan verzekeren dat dat direct het geval was.  Zowel de eigenaar als KASMIR gaven ons allen een goed en warm gevoel. Ook in de daarop volgende afspraken was dat het geval. Heel lang hebben we dan ook niet hoeven nadenken waarna hij in ons hart werd gesloten. 

Op dit moment hebben we KASMIR al weer enkele maanden en het is echt een geweldig paard. Geweldig om te zien, geweldig in karakter en geweldig in doen en laten. Kasmir is inmiddels alweer 15 jaar jong maar heeft zijn wilde haren nog niet verloren. Heel af en toe laat hij zien nog jong van hart te zijn en doet hij lekker gek. Maar wat hij ook doet, alles komt voort ut een goede inborst. 

   Inmiddels wordt er door CÚline maandelijks een proefje (wedstrijd) gereden. Dit verloopt niet altijd vlekkeloos, maar zal beslist met de jaren beter worden. Je ziet dat CÚline behoorlijke ontwikkelingen doormaakt. Ga er maar eens aanstaan met je 11 jaar op zo'n groot paard. Kijk KASMIR hoef je het allemaal niet meer te leren dat heeft Yolanda voor ons gedaan. De berijder zal het eruit moeten halen en dat komt meer en meer met de jaren.

Charlotte mag af en toe aan de teugel uitstappen en is daarbij helemaal in haar nopjes hoor. Ze gaat binnenkort zelf ook beginnen met rijden op manege pony's dus dat gaat wat worden. Ze is namelijk helemaal nergens bang voor met haar anderhalve turf hoogte. Vandaag nog gaf ze een pony een stomp op de neus direct nadat die haar had gebeten. Tot grote hilariteit van de vaste medewerker. 

                                                                     

Zelf ben ik ook wijzer geworden. Vorige week haalden we hem van het land en liep ik hem zo'n anderhalve kilometer over de dijk naar de manege. Onderweg zag en hoorde hij diverse keren andere paarden in het land en was tegendraads en hinnikte voortdurend. Ik moet zeggen zo'n paard die 600 kg weegt en twee keer zo groot is als jijzelf, nou die is lastig in toom te houden op die momenten. Gelukkig kregen we de tip te wachten op achtervolgende merries. Toen deze eenmaal aansloten liep het een stuk makkelijker. Het blijven kuddedieren hÚ?  Maar ja, daar moesten we ook achterkomen. Nu gaat hij deze week weer het land op en dus spreken we af met andere paarden zodat ze in een groep over de dijk kunnen. Zo zie je maar, je kunt niet in het hoofd van een dier kijken en dus is het altijd alert zijn en opletten op signalen.